Get Adobe Flash player

Jezus mówi: "Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony". (Mk 16, 16)

Chrzest jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów.
/KKK 1213/

Sakrament chrztu udzielany jest zasadniczo w pierwsze i trzecie niedziele miesiąca podczas Mszy św. o godz. 1300.
Chęć ochrzczenia dziecka rodzice (lub rodzic) winni zgłosić w kancelarii parafialnej na miesiąc przed planowanym terminem chrztu. Do zapisu niezbędny jest Akt Urodzenia dziecka. Mile jest widziany dokument potwierdzający sakramentalny charakter małżeństwa rodziców, jeśli był zawierany poza własną parafią. Rodzice i chrzestni zobowiązani są do udziału w katechezie przygotowującej do chrztu. Odbywa się ona zwykle w piątek poprzedzający termin chrztu, o godz. 19.00.

Terminy chrztów w Parafii w 2017 r.:

1, 15 styczeń
5, 19 luty
5, 19 marzec
2, 16 kwiecień
7, 21 maj
4, 18 czerwiec
2, 16 lipiec
6, 20 sierpień
3, 17 wrzesień
1, 15 październik
5, 19 listopad
3, 17 grudzień oraz 25 grudzień g. 13.00

Rodzice chrzestni
Do przyjęcia zadań rodzica chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:
- ukończył 16 lat życia,
- jest katolikiem, przyjął sakrament Pokuty, Eucharystii i Bierzmowania,
- jest wierzącym i praktykującymi, tzn. prowadzi życie zgodne z zasadami wiary i odpowiadające funkcji jaką ma pełnić,

Chrzestnymi nie mogą być osoby żyjące w małżeństwie bez ślubu kościelnego, a także ci z młodzieży, którzy nie uczęszczają na katechizację. Osoba ochrzczona, ale innego wyznania może być tylko świadkiem chrztu św. Chrzestni muszą przedstawić zaświadczenia wystawione przez własną parafię. Świadectwa te należy dostarczyć w dniu spisywania aktu chrztu, a najpóźniej w dniu chrztu dziecka. Przed chrztem rodzice, jeśli nie mają przeszkód kanonicznych, by otrzymać rozgrzeszenie, powinni przystąpić do sakramentu Pokuty; podobnie rodzice chrzestni.

W czasie Mszy świętej z obrzędem chrztu wypada przystąpić do Komunii św. Dobrze jest ofiarować ją w intencji dziecka. Żyjący w związku niesakramentalnym nie przystępują do Komunii św. Na chrzest należy ze sobą przynieść świecę chrzcielną oraz białą szatę. Dobrym zwyczajem jest zamówienie Mszy św. w intencji dziecka w rocznicę chrztu św. Aby ochrzcić dziecko spoza parafii należy uzyskać stosowne pozwolenie od Ks. Proboszcza ze swej parafii.

A + M + P + I

Szanowni Rodzice,

zgłaszając Wasze dziecko na przygotowanie do Pierwszej Spowiedzi i Komunii św. przyjmujecie na siebie obowiązek współpracowania z proboszczem i katechetą poprzez:

1. Regularne uczestniczenie z dzieckiem w Mszach św. w niedziele i święta nakazane,

2. Udział w spotkaniach przygotowujących w parafii,

3. Uczestniczenie z dzieckiem, w miarę swych możliwości, w nabożeństwach: w październiku (różaniec), w Adwencie (roraty), w Wielkim Poście (droga krzyżowa), w maju (ku czci Najśw. Maryi Panny).

4. Pomaganie dziecku w przyswojeniu sobie zadanego materiału (katechizm i modlitwy).

5. Wspieranie dziecka dobrym przykładem życia chrześcijańskiego.

W ramach spotkań:

w październiku - poświęcenie różańców (prosimy o zakupienie),

w grudniu - poświęcenie łańcuszków z medalikiem (prosimy o zakupienie), oraz wzięcie miary na strój komunijny,

w styczniu - poświęcenie książeczek (zakupią je katecheci),

w marcu - odbiór strojów komunijnych.

Materiał do przyswojenia sobie przez dzieci:

Wrzesień: Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu, modlitwa do Anioła Stróża;

Październik: Modlitwa za zmarłych, Apel Jasnogórski, Akty: wiary, ufności, miłości i żalu, grzechy główne;

Listopad: 10 przykazań Bożych i przykazanie miłości;

Grudzień: przykazania kościelne;

Styczeń: sakramenty święte i warunki dobrej spowiedzi;

Luty: spowiedź powszechna - Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu… ;

Marzec: formuła spowiedzi.

Uwaga:

Rodzice spoza naszej parafii, którzy z ważnych powodów chcą, aby ich dziecko przystąpiło do I Spowiedzi i Komunii św. w naszym kościele, są proszeni o dostarczenie katechetom zgody od swego Ks. Proboszcza. Wspomniana zgoda jest warunkiem wpisania dziecka na listę kandydatów do w/w sakramentów. Termin składania – zostanie podany

Jeśli dziecko było ochrzczone poza Parafią NMP Królowej Wyznawców w Warszawie, to jego Rodziców prosimy o dostarczenie Świadectwa Chrztu, które nie musi być świeżej daty, do 30 listopada br.

Terminy spotkań dla rodziców i ich dzieci w parafii zostaną podane w terminie późniejszym.

W 2018 r. do I Komunii św. będą się przygotowywać:
Uczniowie PSP - kl. III B i kl. III C - odpowiedzialnym o. Radosław Torba SchP,
Uczniowie SP Nr 3, kl. III A i III B - odpowiedzialna s. Zuzanna CSFN.

I Komunia Św. w niedzielę 13 maja 2018 r.
- Szkoła Podstawowa nr 3 - godz. 11.00
- Szkoła Pijarska - godz. 13.00

o. Tadeusz SchP, proboszcz

A + M + P + I

Przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej.
/KKK 1285/

Do sakramentu Bierzmowania przygotowują się gimnazjaliści klasy trzeciej i starsi, którzy mieszkają na terenie naszej parafii, niezależnie do jakiego uczęszczają gimnazjum (szkoły). Kandydaci zgłaszają się na początku klasy trzeciej gimnazjum, we wrześniu, do kancelarii parafialnej lub miejscowego duszpasterza młodzieży. Otrzymują dzienniczek i katechizm bierzmowanego, który pomoże im przygotować się do egzaminu ustnego w terminie wyznaczonym przez prowadzącego kapłana.

Kandydaci, powinni jak najszybciej od momentu rozpoczęcia przygotowania potwierdzić dokumentem fakt przyjęcia sakramentu Chrztu św. Świadectwo Chrztu winno być dostarczone w terminie 30 dni od czasu pierwszego spotkania w ramach przygotowania. Dorośli, którzy chcą przyjąć sakrament Bierzmowania powinni odpowiednio wcześniej zgłosić się do kancelarii parafialnej.

Przygotowanie do przyjęcia sakramentu Bierzmowania odbywa się poprzez:
- codzienną modlitwę,
- Mszę św. w każdą niedzielę;
- udział w katechezie w szkolnej,
- udział we wszystkich parafialnych spotkaniach kandydatów do bierzmowania, dniach skupienia i wspólnych wyjściach,
- przystępowanie do sakramentu Pokuty raz w miesiącu (najlepiej przed I piątkiem miesiąca);
- uczestniczenie w nabożeństwie różańcowym w październiku, w roratach tj. Mszy św. ku czci NMP w adwencie, drodze krzyżowej i gorzkich żalach w wielkim poście;
- systematyczne zgłębianie swojej wiary przez czytanie Katechizmu Kościoła Katolickiego, prasy i książek katolickich.
- opracowanie życiorysu swego Patrona bierzmowania wraz z motywacją wyboru,
- przedstawienie opinii katechety o udziale w katechezach (wpis do indeksu),
- wybór świadka bierzmowania.

PRZYGOTOWANIE DO SAKRAMENTU BIERZMOWANIA
Kalendarium spotkań przed Bierzmowaniem:

A. Zawansowani:
24.09.2017 r., g. 16.30
1.10. - g. 16.30
1.10. - spotkanie o. Proboszcza z rodzicami bierzmowanych, g. 16.30.
26.10. - Przygotowanie do bierzmowania, g. 18.00
27.10. - Przygotowanie do bierzmowani, g. 18.00
28.10. - Spowiedź przed bierzmowaniem, 9.30
29.10. - Bierzmowanie g. 18.00. Ks. Bp Wiesław Lechowicz.
5.11. - Msza św. dziękczynna za bierzmowanie g. 18.00 + agapa.

B. Początkujący:
17.09.2017 – Spotkanie przed bierzmowaniem początkujący i ich rodziców, g. 16.30
8.10. - g. 16.30
19.11. - g. 16.30
3.12. - g. 16.30
4.02.2018 r. - g. 16.30
11.03. - g. 16.30
24.03. - XXXIII ŚDM w Diecezjach. Pielgrzymka kandydatów do bierzmowania – Świątynia Opatrzności w Wilanowie, g. 11.00.
22.04. - g. 16.30
6.05. - g. 16.30
30.05 - 2/3.06 – Spotkanie SchP + XXII Spotkanie Młodych Lednica 2000

Informacje dodatkowe
Sakramentem chrześcijańskiej dojrzałości jest bierzmowanie, w którym Chrystus udziela nam swojego Ducha Świętego. Chrześcijaninem jest się w takim stopniu, w jakim uczestniczy się w życiu Chrystusa, do prowadzenia którego człowiek jest namaszczony Duchem Świętym. Jest to Duch prawdy i miłości, Duch odwagi do dawania świadectwa, Duch odpowiedzialności za rozwój Kościoła, Duch obecności Chrystusa w świecie. Bierzmowanie podobnie jak chrzest wyciska w duszy chrześcijanina duchowe znamię, czyli niezatarty charakter. Dlatego ten sakrament można przyjąć tylko raz w życiu. Sakrament bierzmowania może i powinien przyjąć każdy ochrzczony. Aby godnie przyjąć sakrament, należy być w stanie łaski uświęcającej, odpowiednio przygotowanym i zdolnym do świadomego odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych.

Istotnym obrzędem bierzmowania jest namaszczenie krzyżmem świętym czoła ochrzczonego wraz z włożeniem ręki przez szafarza (biskupa) i słowami: „PRZYJMIJ ZNAMIĘ DARU DUCHA ŚWIĘTEGO”. Zaniedbanie przyjęcia tego sakramentu jest wielką stratą, utratą rozwoju do pełni, jaką zamierzył dla nas Bóg. Imię bierzmowania kandydat obiera sobie odpowiednio wcześniej (musi to być imię Świętego). Patronem bierzmowanego powinna być osoba, którą bierzmowany chce naśladować. Wybór Patrona nie powinien być podyktowany wpływem mody czy też opinii otoczenia.

Świadek bierzmowania
Świadkami bierzmowania z zasady powinni być rodzice chrzestni kandydata, a gdy jest to niemożliwe, wówczas inni wierzący, bierzmowani i praktykujący katolicy. Może to być rodzic bierzmowanego. Prawo kościelne wymaga, aby świadek bierzmowania spełniał następujące warunki:
- miał ukończony 16 rok życia,
- sam przyjął sakramenty wtajemniczenia (Chrzest, Eucharystia, Bierzmowanie),
- prowadził życie zgodne z wiarą.
W czasie obrzędów sakramentu świadek kładzie prawą dłoń na ramieniu kandydata na znak, że będzie go wspierał radą i czynem w życiu zgodnym z wyznawaną wiarą.

A + M + P + I

Sakrament Pokuty jest sprawowany w Sanktuarium przed Mszami świętymi. Wyznanie grzechów dokonywane jest przed kapłanem. Trzeba jednak pamiętać, że grzechy odpuszcza sam Bóg. On powierzył odpuszczanie grzechów ludziom, a więc biskupom i kapłanom, aby czynili to w Jego imieniu. Zawarte jest to wszystko w formule rozgrzeszenia, którą wypowiada kapłan nad penitentem. Te zbawienne dla nas słowa brzmią następująco: "Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego".

Z czego się spowiadać? A może jeszcze wcześniej trzeba zapytać: jak się spowiadać? Jest to pytanie bardzo ważne, ponieważ od sposobu spowiedzi zależy w bardzo dużym stopniu to, co przeżyjesz, a więc czy będzie to spotkanie z Chrystusem w sakramencie pojednania, czy tylko lęk przed tym, co powie ksiądz. Chciałbym, aby każdy kto bierze do ręki ten rachunek sumienia, zgodził się najpierw na jedną prawdę: aby dobrze się wyspowiadać trzeba najpierw mieć czas. Nawet jeżeli do kościoła przyszło się w gronie kolegów i koleżanek, to na czas przygotowania i spowiedzi trzeba o nich zapomnieć. Każdy ma przecież imię problemy i inne grzechy, a więc jeden potrzebnie na rachunek sumienia i spowiedź więcej czasu, a inny mniej.
Proszę więc: zanim podejdziesz do konfesjonału. uklęknij przed Jezusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie, opowiedz Mu o swoich problemach, o tym z czym sobie nie radzisz i powiedz co najbardziej pragniesz zmienić - z czego chcesz się poprawić... A potem z przygotowanym rachunkiem sumienia idź do konfesjonału. Czas oczekiwania wykorzystaj na modlitwę. Wróćmy jednak do pierwszego pytania: z czego się spowiadać ? Spowiedź w pierwszym rzędzie dotyczy grzechów śmiertelnych. Mamy z nimi do czynienia wtedy, gdy są spełnione trzy warunki:
- zostało przekroczone prawo Boże w ważnej sprawie (jest to tzw. materia ciężka),
- czyn został popełniony ze świadomością zła (trzeba wiedzieć, że czyn jest zły i przekracza prawo Boże w ważnej sprawie),
- grzech musi być popełniony dobrowolnie (z własnej woli, bez przymusu). Gdyby któryś z tych warunków nie zachodził, grzech będzie miał charakter powszedni (jest przekroczeniem prawa Bożego w rzeczy małej lub w ważnej rzeczy, ale nie całkiem świadomie i dobrowolnie).

I na koniec przypomnienie! Aby spowiedź była dobra musi być spełnionych pięć warunków, spośród których najważniejszy jest żal za grzechy. Gdyby ktoś za grzech nie żałował, nie będą mu odpuszczone. Wszystkich, którzy będą korzystali z tego rachunku sumienia, proszę: nie zapomnijcie, że ten rachunek nie jest na całe życie. Jest to rachunek sumienia dla młodzieży. Kiedyś trzeba go więc będzie zostawić lub przekazać młodszym. Problemy w nim poruszone są odbiciem tego z czym jako kapłan najczęściej się spotykam na katechizacji i w konfesjonale. Dla tych zaś, którzy będąc w szkole średniej wspięli się już na wyższy poziom życia duchowego, którzy prowadzą głębsze życie religijne, proponuję także poszukanie czegoś nowego. Nie lękajcie się - Bóg jest dobry!
Ks. Dariusz Madejczyk

I PRZYKAZANIE mówi o miejscu Boga w naszym życiu. Należy więc postawić sobie pytanie:
- o czas dla Boga, czy nie jest spychany na margines życia, na koniec dnia?
- czy nie brakuje codziennej modlitwy, i jak ta modlitwa wygląda ? Może jest odmawiana bezmyślnie i w pośpiechu ?
- czy wiara w Boga się rozwija (poprzez np. czytanie Pisma św. książek i gazet religijnych) ?
- czy to co czytam, oglądam, a także ludzie, których spotykam, pomagają mi zbliżać się do Boga, czy mnie od Niego oddalają?
- czy umiem się przyznać do wiary i przeciwstawić złu tam, gdzie je dostrzegam?

II PRZYKAZANIE mówi o szacunku wobec Boga i tego, co święte. Należy więc postawić sobie pytanie:
- czy nie odrzucam woli Bożej wyrażonej w przykazaniach i nauce Kościoła (np. przez mówienie: "dla mnie to nie jest grzechem") ?
- czy nie odrzucam Boga przez długotrwałe unikanie spowiedzi św. i trwanie w grzechu śmiertelnym?
- czy nie przysięgałem bez potrzeby, fałszywie, lub czy dotrzymałem przysięgi ?
- czy nie wyszydzałem Kościoła, ludzi, którzy starają się na co dzień ukazywać swą wiarę ?
- czy szanowałem imiona i rzeczy święte?

III PRZYKAZANIE mówi o wypełnianiu obowiązków religijnych. W związku z tym należy postawić sobie pytanie:
- o udział we Mszy św. w niedzielę i święta (jeżeli zdarzały się zawinione nieobecności, należy podać ilość i powód), w jaki sposób uczestniczę we Mszy św. (słuchanie oraz zaangażowanie we wspólną modlitwę)?
- czy nie zakłócam świątecznego charakteru niedzieli przez niepotrzebną pracę?
- czy staram się ubogacić niedzielę czytaniem Biblii, dobrych książek, oglądaniem dobrych programów w telewizji lub ciekawymi Spotkaniami?
- czy potrafię domownikom przypomnieć o Mszy św. i właściwym przeżyciu niedzieli?
- czy zachowuję posty nakazane w Kościele?
- czy powstrzymywałem się od udziału w zabawach i dyskotekach w okresie Adwentu i Wielkiego Postu?
- czy przystąpiłem do spowiedzi i Komunii św. w okresie wielkanocnym?

IV PRZYKAZANIE jest wezwaniem do okazywania szacunku i wdzięczności rodzicom, nauczycielom i przełożonym. Przykazanie to porusza następujące problemy:
- sposób odnoszenia się do wspomnianych osób,
- uczciwość, prawdomówność w stosunku do nich,
- dbałość o ich dobre imię,
- podejmowanie codziennych obowiązków domowych i szkolnych,
- gotowość do wzięcia odpowiedzialności za sprawy domowe i rodzinne (np. pomoc w sprzątaniu, czy innych domowych zajęciach).

V PRZYKAZANIE wzywa nas do szacunku oraz ochrony życia swojego i innych ludzi. W związku z tym nakazuje:
- szanować i bronić życia na każdym etapie jego istnienia (od poczęcia, aż do śmierci),
- nie godzić się na jego lekceważenie (zwłaszcza w dyskusjach na temat zabijania dzieci nienarodzonych),
- dbać o zdrowie (zażywanie narkotyków, nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, nieodpowiedni ubiór, okaleczenie).
Grzechem jest także:
- znieważanie drugiego człowieka słowem lub czynem,
- uleganie uczuciu nienawiści, złości,
- brak dążenia do zgody,
- niechętne przebaczenie,
- próba samobójstwa,
- ucieczka z domu,
- dręczenie zwierząt,
- niszczenie przyrody,
- i oczywiście zabójstwo.

VI PRZYKAZANIE stoi na straży godności człowieka i szacunku w dziedzinie przekazywania życia. Grzechy przeciw temu przykazaniu to:
- współżycie przedmałżeńskie,
- rozbudzanie pożądliwości przez pieszczoty i pocałunki,
- uczynki nieskromne dokonywane w samotności (samogwałt, czyli masturbacja, onanizm),
- nieskromne rozmowy,
- rozbudzanie pożądliwości i nieskromnych myśli przez lekturę, oglądanie filmów lub czasopism pornograficznych,
- prowadzenie innych ludzi do nieczystości przez słowa lub czyny.

VII PRZYKAZANIE stoi na straży własności drugiego człowieka oraz własności wspólnej. W zakres tego przykazania wchodzą następujące sprawy:
- kradzież,
- niszczenie własności innych lub wspólnej (np. urządzeń miejskich),
- nie oddanie rzeczy skradzionych lub znalezionych, gdy znamy właściciela,
- oszustwo,
- nieuczciwy zysk.
Należy w tym przykazaniu określić także jak wielka była szkoda wyrządzona przez popełniony grzech.

VIII PRZYKAZANIE mówi o odpowiedzialności za słowo. Trzeba więc zadać sobie pytanie:
- o prawdę i kłamstwo w życiu, czy nie posługuję się półprawdą?
- czy nie zaszkodziło się komuś poprzez oszczerstwo (mówienie nieprawdy), obmowę (rozgłaszanie słabości drugiej osoby), plotki, podejrzenia i posądzenia?
- jak wyglądało spełnianie obietnic i dotrzymywanie tajemnicy?
- czy w życiu nie zachowuję się w sposób obłudny?
- czy potrafię uznać własne błędy i doceniać zalety innych?

IX PRZYKAZANIE obejmuje grzechy, które są znakiem wewnętrznego nieuporządkowania w dziedzinie seksualnej. Wiele z nich może pojawić się w okresie dojrzewania. Należy więc zwrócić uwagę:
- czy nie są świadomie i dobrowolnie dopuszczane nieskromne myśli, wyobrażenia i pragnienia ?
- czy zdobywanie wiedzy z dziedziny seksualnej, które jest czymś potrzebnym, nie prowadzi do rozbudzenia tej sfery życia ?
- czy nie zdarzają się rozmowy, które mają doprowadzić do rozbudzenia pożądania ?
- czy celowo nie poszukuję tego, co prowadzi do grzechów nieczystych ? czy świadomie i dobrowolnie nie podtrzymuję w swej pamięci nieskromnych myśli, pragnień i obrazów ?
- czy nie jestem dla innych powodem nieskromnych myśli i wyobrażeń przez sposób bycia, słowa oraz ubiór?
- czy celowo nie ubieram na siebie takich Strojów, które mają "prowokacyjny charakter" ?

X PRZYKAZANIE zwraca uwagę na sferę niewłaściwych pragnień, które rodzą się w człowieku na widok tego, co inni posiadają. Należy zwrócić uwagę:
- na rodzące się uczucia zazdrości,
- czy stan posiadania innych nie rodzi we mnie uczucia nienawiści, nieżyczliwości i czy nie prowadzi do podejrzeń, obmowy?
- czy umiem się cieszyć i dziękować Bogu za to, co posiadam?
- czy umiem się dzielić z innymi tym, co mam?
- czy jestem wrażliwy na potrzeby innych ludzi, czy dostrzegam ich potrzeby?
- czy moje życie jest poukładane wg właściwej hierarchii wartości (czy sprawy materialne nie zasłaniają tego, co prowadzi do Boga i ludzi)?

MODLITWA DZIĘKCZYNNA Boże mój, dziękuję Ci za Twą wielką dobroć, za przebaczenie grzechów. Dziękuję Ci za życie łaski, które mi dałeś. Umocniłeś mnie do walki z grzechem. Pragnę pamiętać, jaką cenę zapłacił Chrystus, aby obdarzyć mnie dobrem Pomóż mi wytrwać w postanowieniach i więcej nie grzeszyć. Amen.

A + M + P + I

Namaszczenie dłoni chorego

Namaszczenie dłoni choreg
Sakrament Namaszczenia Chorych jest udzielany:
- w domu chorego w pierwsze piątki miesiąca w godz. 9.30-12.00, po uprzednim zgłoszeniu w kancelarii parafialnej lub w zakrystii
- w Sanktuarium 11 dnia każdego miesiąca podczas Mszy św. z chorymi i za chorych o godz. 11.00
- zawsze, gdy o to prosi chory lub osoba, która się nim opiekuje.

Szafarz
Według nauki Kościoła tylko kapłani (biskupi i prezbiterzy) mogą udzielać sakramentu namaszczenia chorych. Zwyczajnie spełniają tę posługę biskupi, proboszczowie i ich współpracownicy; szczególnie ci kapłani, którym powierzono troskę o chorych lub starszych ludzi przebywających w szpitalach lub własnych domach.
Przyjmujących sakrament chorych Kościół po Soborze Watykańskim II poucza, że z wielką gorliwością należy udzielać sakramentu namaszczenia tym wiernym, których życie jest zagrożone z powodu choroby lub podeszłego wieku. Uważa się, że dla oceny choroby wystarczy roztropny osąd ze strony rodziny lub samego duszpasterza. W razie wątpliwości można byłoby zapytać lekarza. Stąd też sakrament namaszczenia ma prawo przyjąć chory w poważnej chorobie, która może zagrozić jego życiu.
Pewną nowością jest możliwość udzielenie sakramentu przed operacją, jeśli jej przyczyną jest poważna choroba. Chory nie musi tu być osobą leżącą. Kościół zaleca udzielać tego sakramentu również osobom w podeszłym wieku, nie określając dokładnie liczby lat, których siły Po Soborze Watykańskim II pozwolono też, aby sakrament namaszczenia mogły przyjmować ciężko chore dzieci, nawet przed pierwszą spowiedzią i Komunią św., jeżeli osiągnęły taki stan swojego umysłu, że wiedzą, iż ten sakrament może im przynieść ulgę. Chorym, którzy stracili przytomność lub używanie rozumu, wolno udzielić namaszczenia, gdy nie ma wątpliwości, że poprosiliby o ten sakrament, gdyby byli przytomni.
Obecnie nie udziela się tego sakramentu człowiekowi zmarłemu. Kapłan po przybyciu do chorego, przekonawszy się, że już umarł, powinien go wraz obecnymi polecać Bożemu miłosierdziu, prosząc o wieczne jego zbawienie. Jeżeli natomiast byłaby wątpliwość, czy chory naprawdę umarł, należy udzielić namaszczenia w formie warunkowej (Sch nr 10-15).
Zdarza się, że czasami proszą o ten sakrament wierni innych wyznań chrześcijańskich. Otóż wierni Kościołów wschodnich nie będących w jedności z Kościołem katolickim (prawosławni) mogą otrzymać sakrament namaszczenia chorych od kapłana katolickiego, jeżeli sami o to proszą i są należycie usposobieni oraz dysponowani. Innym chrześcijanom odłączonym szafarz katolicki może udzielić tego sakramentu wtedy, gdy nie mogą oni zwrócić się do własnego szafarza, sami o namaszczenie poproszą, wyrażając co do tego sakramentu wiarę katolicką. Oczywiście muszą być też przygotowani do przyjęcia sakramentu i odpowiednio dysponowani
(KPK kan. 844 § 3-4).

Komu nie wolno udzielić sakramentu namaszczenia chorych?
Nie wolno udzielić tego sakramentu w dwóch przypadkach, mianowicie gdy chory już zmarł, o czym już wspomniano. W drugim wypadku, gdy chory nie okazuje żalu za grzechy lub odmawia przyjęcia sakramentu, nie wolno kapłanowi udzielać namaszczenia.
(KPK kan. 1007).

Czas i miejsce udzielania namaszczenia
W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że namaszczenienie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości
(KKK 1514).

Wolno więc tego sakramentu udzielać w każdym czasie. Nie należy jednak odkładać jego przyjęcia na czas, np. agonii, bo rzeczywiście wówczas może kojarzyć się wiernym, że ksiądz przychodzący do chorego jest zwiastunem śmierci. Wolno ponownie udzielić tego sakramentu wówczas, gdy dany chory, już namaszczony, odzyskał zdrowie, lecz znów po pewnym czasie został dotknięty nową ciężką chorobą. W ciągu tej samej choroby można znów udzielić sakramentu namaszczenia, gdy stan chorego wyraźnie pogorszył się (KKK 1515).

Zazwyczaj miejscem udzielania sakramentu namaszczenia chorych jest dom, mieszkanie chorego, a także szpitale. Po Soborze Watykańskim II także takim miejscem jest kościół lub kaplica, także kaplica szpitalna. W kościele lub kaplicy udziela się sakramentu namaszczenia chorym, np. przed operacją, ale też w ostatnich latach jest to miejsce, gdzie sprawuje się liturgię tego sakramentu, często podczas Mszy św., dla większej grupy osób.

Ks. Stanisław Hołodok

A + M + P + I

Katechezy przedmałżeńskie
Narzeczeni, którzy przez katechezy pragną przygotować się do zawarcia sakramentalnego małżeństwa proszeni są o kontakt z o. proboszczem telefonicznie lub przez pocztę elektroniczną.

Informacje dla narzeczonych katolików, zamieszkałych w Polsce
1. Miejscem załatwiania spraw przedślubnych jest parafia stałego lub tymczasowego zamieszkania narzeczonego lub narzeczonej.

2. Na trzy miesiące przed planowanym terminem ślubu narzeczeni zgłaszają się do duszpasterza. Przedstawiają: dowody osobiste i świadectwa chrztu św., wystawione nie wcześniej niż przed trzema miesiącami. Świadectwa powinny zawierać informacje dotyczące ewentualnego zawarcia małżeństwa i przyjęcia sakramentu bierzmowania. Wdowcy przedstawiają także kościelne świadectwa zgonu zmarłego współmałżonka.

3. Duszpasterz przeprowadza rozmowę z narzeczonymi i sporządza protokół na urzędowym formularzu. Celem rozmowy jest zbadanie, czy narzeczeni są stanu wolnego, czy nie zachodzą między nimi kanoniczne przeszkody do zawarcia małżeństwa i czy pragną zawrzeć małżeństwo zgodnie z nauką Kościoła. Ustala się wstępnie termin ślubu i omawia sprawy związane z przygotowaniem do małżeństwa.

4. Zawarcie ślubu kościelnego związane jest z zawarciem związku cywilnego ze względu na cywilne skutki małżeństwa. Zalecone jest zawarcie małżeństwa w formie ślubu "konkordatowego". W tym wypadku należy przez ślubem kościelnym przedstawić zaświadczenie z USC miejsca zamieszkania jednego z narzeczonych. Zaświadczenie jest ważne trzy miesiące. W tym czasie powinien być zawarty ślub "konkordatowy". Narzeczeni mogą zawrzeć związek cywilny przed ślubem kościelnym; w takim wypadku mają przedstawić świadectwo z USC duszpasterzowi.

5. Narzeczeni zobowiązani są do uczestnictwa w katechezie przedmałżeńskiej, która obejmuje w archidiecezji warszawskiej dziesięć spotkań (zalecone jest przygotowanie całoroczne), oraz do trzech rozmów w parafialnej poradni rodzinnej. Otrzymują od swego duszpasterza indeksy, w których poświadcza się udział w poszczególnych spotkaniach oraz wizyty w poradni rodzinnej. Indeksy przedstawia się przed ślubem przy spisywaniu aktu zawarcia małżeństwa.

6. Przed zawarciem małżeństwa wygłasza się przez dwie niedziele zapowiedzi w parafiach zamieszkania narzeczonych. Prośbę o wygłoszenie zapowiedzi w innej parafii kieruje duszpasterz, który sporządził protokół przedślubny.

7. Katolicy, którzy nie przyjęli jeszcze sakramentu bierzmowania, powinni, jeśli to możliwe, przystąpić do tego sakramentu przed zawarciem małżeństwa.
8. Sakrament małżeństwa wymaga od narzeczonych duchowego przygotowania i przyjęcia go w stanie łaski. Dlatego Kościół wzywa narzeczonych, żeby przystąpili do sakramentu pokuty dwukrotnie: zaraz po zgłoszeniu do protokołu przedślubnego i przed ślubem.

9. Ślub odbywa się z zasady w parafii, gdzie został spisany protokół przedślubny. W uzasadnionych wypadkach można zawrzeć małżeństwo w innych kościele parafialnym, po uzyskaniu od swego proboszcza zgody, zwanej licencją. Licencję wystawia się po ukończeniu katechez przedślubnych i wizytach w poradni rodzinnej oraz po wygłoszeniu zapowiedzi.

10. Akt zawarcia małżeństwa spisuje się w kancelarii parafii, w której odbędzie się ślub. W tym celu narzeczeni, w uzgodnionym terminie, zgłaszają się z dwoma świadkami i przedstawiają: zaświadczenie z USC do ślubu "konkordatowego" (3 egzemplarze) lub świadectwo zawartego już związku cywilnego oraz - gdy zawierają małżeństwo poza własną parafią - licencję z parafii, gdzie był sporządzony protokół przedślubny, a także, jeśli wcześniej tego nie uczynili, świadectwo ukończenia katechizacji przedmałżeńskiej. Świadkowie przedstawiają dowody osobiste.

11. Zgodnie z powszechną praktyką, z okazji zawarcia małżeństwa składa się ofiarę pieniężną na rzecz Kościoła. W wypadku ślubu na podstawie licencji, czwarta część sumy przeznaczonej na ten cel przypada parafii, która licencję wystawia.

12. Praktykujący katolicy zawierają małżeństwo podczas Mszy świętej, jeśli pozwala na to organizacja liturgii w świątyni. W przeciwnym razie małżeństwo błogosławi się poza Mszą świętą, w obrzędzie połączonym z Komunią świętą. Wykonywanie zdjęć i filmowanie podczas ślubu przez uprawnione osoby, a także miejsce składania życzeń, należy uzgodnić z ks. proboszczem.

13. Nie dopuszcza się sprawowania obrzędów zawarcia małżeństwa poza świątynią.

A + M + P + I

Przy wyszukiwaniu informacji wystarczy wpisać słowo lub jego część.